हुम्ला चिनाउने रोकाया दाइ

Advertisement
Advertisement

एक्कासि मुटु गाँठो परेजस्तो भो । एकछिन सम्हालिन खोजेँ तर सकिएन । आँखा चिम्लिएर लामो स्वास लिँदै अझै सम्हालिन खोजेँ । तैपनि सकिएन । हिक्कहिक्क रुन थालेँ । स्वाँस्वाँ बढेर आयो । आँसु बररर् झरे । म हत्तपत्त रुने मान्छे होइन । रोएपछि अरुले रोक्न सक्दैन । आँसु पुछ्दै निकैबेर निहुँरिएर रोएँ । मनलाई वशमा राख्न सकिनँ ।

पछिल्लो समय कहिले यसरी रोएको थिएँ थाहा भएन । आज एक्कासि एउटा लेखले मलाई द्रवीभूत बनाएरै छोड्यो । सेतोपाटी डटकममा गिरीश गिरीले लेखेको ‘हुम्लालाई नेपालसँग जोड्ने पत्रकार’ भन्ने लेख पढ्दै थिएँ । पुराना स्मृतिहरु एकाएक मानसपटलमा आउन थाले । कतिपय अनुभूति मेरा पनि उस्तै थिए ।

हुम्लाका पत्रकार जयबहादुर रोकायाको निधनको खबर पूर्वसहकर्मी जितेन्द्र साहको फेसबुक पोस्टबाट यसअघि नै थाहा पाएको थिएँ । ओहो, ‘ती दाइ बितेछन्’ भनेर एकछिन मनमा लिएँ । साहले फेसबुकमा लेखेजस्तै पत्रकार रोकायाले कान्तिपुरमार्फत हुम्ला र काठमाडौंलाई जोडेका थिए । सायद तुरुन्तै अर्को कुनै फेसबुक पोस्टमा आँखा पुग्यो होला, त्यो प्रस‌ंग त्यत्तिकै छोडिदिएँ ।

गिरीश गिरीले उनै हुम्लाका पत्रकार रोकायाको स्मृतिमा लेखेको देख्नेबित्तिकै पढ्न थालेँ । केही लाइन पढ्दै गएपछि पहिलेका आफ्ना स्मृतिहरु झन् ताजा भएर आए । रोकाया दाइसँग मेरो त्यस्तो घनिष्ठ सम्बन्ध नभए पनि एक पूर्वसहकर्मीका रुपमा निकट सामीप्य थियो । उमेर र अनुभवका आधारमा उनी सधैं दाइ भनेर पुकारिन्थे ।

Advertisement

यो समाचार पढेर तपाईको प्रतिक्रिया के छ?

  • 0%
  • 0%
  • 0%
  • 0%
  • 0%

सम्बन्धित समाचार